Karım çocuğumuza bakmanın aslında onun görevi olmadığını söylüyor

Dört Mezhep İttifakı: Çocuğun bakım, yetiştirme ve terbiyesi (hıdâne) anne ve babanın ortak sorumluluğudur, ancak fıkıhta bu sorumluluk öncelikle anneye aittir. Küçük çocuğun (genellikle 7 yaşına kadar kız-erkek ayrımı olmadan) günlük bakımı, emzirme, temizlik, uyutma, besleme gibi işler annenin aslî vazifesidir. Baba bu dönemde çocuğun nafakasını (yiyecek, giyecek, barınma, sağlık) sağlamakla yükümlüdür; ancak fiilî bakım (hıdâne) annenin hakkıdır ve babaya devredilemez (anne razı olmadıkça). Anne bu bakımı yapmakla yükümlüdür; bunu yapmaması durumunda baba nafaka vermeye devam eder ama çocuğu anneden ayırıp başka birine (teyze, büyükanne vs.) verebilir veya mahkemeye başvurabilir. Yani: Çocuğa bakmak annenin aslî görevidir (fıkıh kitaplarında “hıdâne hakkı anneye aittir” denir). “Benim görevim değil” demek doğru değildir; anne çocuğun bakımından sorumludur. Ancak baba da bu süreçte yardım etmekle, annenin yükünü hafifletmekle ve çocuğun terbiyesinde aktif rol almakla yükümlüdür. İdeal olan karşılıklı yardımlaşma ve sevgiyle paylaşmaktır. Allah en doğrusunu bilir. aynaklar: Hanefî: el-Hidâye, Kitâbu’n-Nikâh, Bâbu’l-hıdâne Şâfiî: el-Mecmû‘, Kitâbu’n-Nikâh, Bâbu’l-hıdâne ve’l-kafâle Mâlikî: Bidâyetü’l-Müctehid, Kitâbu’n-Nikâh, Bâbu’l-hıdâne ve nafakati’l-evlâd Hanbelî: el-Muğnî, Kitâbu’n-Nikâh, Bâbu’l-hıdâne ve nafakati’l-evlâd